نظارت بر دما به طور معمول به اندازه گیری انرژی حرارتی یک ماده و تبدیل آن به یک سیگنال قابل خواندن متکی است. این اصل بر اساس نوع سنسور دما مورد استفاده متفاوت است. در اینجا اصول اصلی روشهای کنترل دما مشترک وجود دارد:
1. Thermocoules:
ترموکوپل ها بر اساساثر دید، جایی که در یک انتها دو فلز مختلف به آن پیوستند. هنگامی که انتهای پیوسته تغییر دما را تجربه می کند ، ولتاژ متناسب با اختلاف دما بین انتهای پیوسته و سایر انتهای سیمهای فلزی ایجاد می کند. این ولتاژ می تواند اندازه گیری و به خواندن دما تبدیل شود.
2. آشکارسازهای دما (RTDS):
RTD ها بر اساس این اصل کار می کنند که مقاومت الکتریکی یک ماده با دما تغییر می کند. معمولاً ، پلاتین در RTD ها استفاده می شود زیرا مقاومت آن در یک روش بسیار قابل پیش بینی و خطی در طیف گسترده ای از دما تغییر می کند. با اندازه گیری مقاومت ، دما را می توان تعیین کرد.
3. THERMISTORS:
ترمیستورها مقاومتهای حساس به دما هستند که از مواد سرامیکی ساخته شده اند. مقاومت آنها با افزایش دما کاهش می یابد (برای ضریب دمای منفی یا NTC ، ترمیستورها). رابطه بین مقاومت و دما غیر خطی است ، اما می توان آن را کالیبره کرد و برای اندازه گیری دما مورد استفاده قرار گرفت.
سنسورهای مادون قرمز:
سنسورهای دمای مادون قرمز با تشخیص تابش مادون قرمز ساطع شده توسط یک شی کار می کنند. میزان تابش مادون قرمز ساطع شده متناسب با دمای جسم است. سنسور این تابش را تشخیص می دهد و از آن برای تعیین دما بدون برقراری تماس فیزیکی با جسم استفاده می کند.
5. سنسورهای دمای دیجیتال(مانند DS18B20):
سنسورهای دیجیتال اغلب برای اندازه گیری دما از یک ترمیستور یا عنصر RTD استفاده می کنند. این سنسورها یک خروجی دیجیتالی مستقیم (به عنوان مثال ، سیم {0}}} یا رابط I2C) ارائه می دهند که توسط یک میکروکنترلر قابل خواندن است. این سنسور به طور معمول مقاومت یا ولتاژ را به یک سیگنال دیجیتال تبدیل می کند ، و این باعث می شود ارتباط با میکروکنترلرها و سیستم های دیجیتال ارتباط برقرار کند.
سیستم های نظارت بر دما به طور معمول برای صحت ، قابلیت اطمینان و سهولت ادغام در کاربرد هدف مانند فرآیندهای صنعتی ، سیستم های HVAC یا نظارت بر محیط زیست در کشاورزی و ذخیره مواد غذایی طراحی شده اند.